اینکه کمتر اینجام قاعدتاً دلیل بر اینه که برون ریزی ندارم! یا اگر هم چیزی هست، انقد فکرم مشغوله که ازش چشم پوشی میکنم!یه چشمه ی خشک دارم که با نوشتن غریبه ست! ولی! ولی...ولی دیوانه وار داره رویا بافی میکنه...به نظرم تا یه سنی و یه جایی دنبال اینی که غماتو تسکین بدی! اما یه جایی توی زندگی میرسی که غمات میشن اولویت چندم و ترس هات قد علم میکنن!راستی! کاش میشد از ترس هام صحبت کنم... بدجوری دارم باهاشون سر و کله میزنم و فقط باید صبور باشم! اما فعلا نمیشه به زبون آوردش...کاش یک شبه همه چی نابود نشه... همین..."بنویسید مجتبی! بخوانید ایوب..."

قبلاً گفتم! بازم میگم! اگه من یه روز مُردم... بهش بگید نمیگذرم ازش... پ.ن: من هنووووز خودمو نگه داشتم و حرفی نزدم...

".../نفس کشیدن توو قوطی در بسته
از اینکه پروانه ام... مکدرم می کرد..."

"حسین صفا"

پ.ن: میدونی دلم از چی میسوزه؟ از این که حتی بمیرم هم چیزی عوض نمیشه...